دختر بی وفا از رفتنت دلگیرم ولی این راه… پای قانون طبیعت میزارم شروع قصه بود پایین شهر! هر روز بودیم دربه در تو خیابونای شهر… بچه پایین توی سینش داره هردردی درمونش میشع توی خیابونا ولگردی! تو منو دربه در تو خیابون ول کردی! الان حالیت نیست که خیلی باهام بد کردی… یادمه میگفتی تا ابد من باهاتم ولی الان که رفتی نسخ صداتم از وقتی رفتی عکسات شده ارامش شدم کلی نسخ نگات هنوز میخوامت از وقتی رفتی دلم به کسی اعتنا نکرد… کاش بودی لااقل یکی بهم نگا میکرد :چطوری آرومی?! وقتی که داغونم! شب به بارونی ، رفتی و جا موندم اخرش یکی میاد با نداری کنار بیاد اما یادت باشه این بچه پایین به کارت میاد! هرشبم سر نماز من تورا کردم دعا! باز شدم همان یوسف که بیخبر رفته به چاه بی تو هرشب من نشستم به مرور… خاطراتت بعد تو هرشب مرا آزرده خاطر میکند در خیال شعر من جای محفوظ است بس جز خیالت در وجودم جا ندارد هیچکس! بودنت همچو طلسمی در این جانم بی تو من بیابان خشک بی ابم… با چشمانم هرشب تورا نگاهت میکنم… ولی افسوس که نیستی چون صدایت بکنم غمت شد بزرگترین درد این دلم… بی تو من غمگین تر از این صدای حنجرم هر چند روز زنگ میزدم! میگفتم بمونی… ولی تو جوابت بود آره با اونی… میگفتی که من دورتو خط بکشم! تو ذهنم محال بود از تو من دست بکشم واسه اون حرف که زدی من شدم اوباش شهر… باعث شد با خودمو تنهاییام رسوا بشم! قدم زدم وجب کردم شهرو با دستام رسیدم همون محل که یهو پام واستاد… بچه محل هام بودن همه با عشق معرفتی… مرد بودن نکردن مثل تو بی معرفتی! درد زیاد داشتم اما نگفتم من به کسی چون دوست نداشتم بدونه دردو هرکسی… هرکس چه عرض کنم میخواستم تو ندونی از آن روز هروقت میبینم با اونی قلبم درد می‌کشد بعد تو هرکه را دیدم… درچشمم زیبا نشد شایدم جز چشم تو در جهان چشمی زیبا نبود…
