بس که حرفاشونو باور کردیم… آدمهایی رو که داور کردیم درسمون هم گرفتیم… اما چیزی نگفتیم! فکر نکن دنیا شوخی برداره اون که خوبه فرداش طلب کاره… زخم زدن که بیفتیم اما چیزی نگفتیم عدالت دروغ بزرگیست چون سهم هر کسی یکی نیست! این همه میگن کو ؟ ندیدیم عدالت… دویدیم کل زندگی رو بد خوردیم چوب سادگی رو! رفیق حتی بی معنی شده رفاقت نه حال خنده و خوشحالی نه اشکی واسه گریه زاری نه صبری تا یه روزگاری که بیاد یا نیاد بهاری! نه حسی خوب از نو ساختن… یا ترس همه چی رو باختن یا پا آتیش کسی سوختن ندارم….! دیگه تموم از ما که گذشت روز روشن رفت و برنگشت… طفلی دلم مرد انقدر که گشت پی عدل دنیای درندشت! ببین رسید تهش حق به کیا شده حکایت خیلیا… شاید لیاقت هیچیا ندارم… عدالت دروغ بزرگیست چون سهم هر کسی یکی نیست! این همه میگن کو ؟ ندیدیم عدالت دویدیم کل زندگی رو بد خوردیم چوب سادگی رو رفیق حتی بی معنی شده… رفاقت!
