یه روز این دهکده پره نور بود… یه خونه ی کوچیک اونوره رود بود تو همون خونه ی کوچیک یه دختره قشنگ با موی بور بود! برده بود دل از این پسر! راه رسیدن بهش یه مسیره سخت یه حسی بهم میگفت عاشق شدم… آخه عشق اونم تو این سن کم هیشکی منو نمیفهمید! به هرکی گفتم میخوامش بهم میخندید… ولی من عاشق بودم! چرا اینهمه بی رحمید تا اینکه یه روز از اینور رودخونه دیدم دیگه روشن نیست… چراغای اون خونه! چند روز نشستم چشم به راه اما دختر دیگه رفت از اون خونه حالا که دوره ازم یه عالمه… خاطره هاش کنارمه… اما من موند به دلم موهاشو یه بار ببافمش حالا که این بغضا دارن خفم میکنن… دستاش کیو بغل میکنن! حالم از همه چی بهم میخوره دیگه عاشق نمیشم غلط میکنم تورو خدا بگید برمیگرده… اصلا بهم دلخوشیه واهی بدید… این پسرحالش خوب نیست! بهش دلداری بدید دله من تنگ شده به یه مو بند شده… آخر یه روز صبح میبینید… این جوون تو مرداب غرق شده! حالا که دوره ازم یه عالمه خاطره هاش کنارمه… اما من موند به دلم موهاشو یه بار ببافمش! حالا که این بغضا دارن خفم میکنن… دستاش کیو بغل میکنن… حالم از همه چی بهم میخوره دیگه عاشق نمیشم غلط میکنم!
