کؤرأ، ایسأی الؤنئ کی وِر نیشتی نودؤنم؛ فنأر فنأر تی ویسین، لاکؤی مو گریه کؤنم! آخر می‌گونأ: چی بو مأ؟ بنأی دورأ بؤی؛ بوشؤی، می‌رقیب وِر تی‌بلا می‌سر هنده، تو جورأ بؤی! کؤرأ بشؤم ده الؤن کی ویسین بگؤم مؤ؟ هنده تو مأ دس ویتی، تی پا پس ویتی؛ آی قشنگ لاکؤی! تو می دیل ؤ می جؤن بی، یه روز؛ تو می شیرین زبؤن بی، یه روز؛ لاکؤی، تأ خاطیرأ شؤ مگه؟ می امرأ مهربؤن بی، یه روز! لاکؤی، دؤنم ده الؤن یاد نأبه نی تو، تی شیرین گبؤنه؛ قسم خوردی می ویسین، تِ بِلنگرود بی‌مو تأسیؤنه! بیه که مو ای روزؤن، ای سر او سر زنم مو؛ تی‌تی بول مؤسؤنی، تی ویسین پر زنم مو! یه دس تنها صدا دأنه، ندأنه؛ بهار بی تو صفا دأنه، ندأنه؛ بیه تا بال به بال دامون بگردیم، گونی دونیا وفا دأنه، ندأنه! لاکؤی، دؤنم ده الؤن یاد نأبه نی تو، تی شیرین گبؤنه؛ قسم خوردی می ویسین، تِ بِلنگرود بی‌مو تأسیؤنه…
