تاس - بابک جهانبخش

دل من تو مشتته، دلمو راضی نکن، با من خاطره باز، خاطره‌سازی نکن! خنده‌ی روی لبت، شکل اندوه منه… هر چی خوبه بعد تو، قاتل روح منه! برو، زخم تازه، غم بی‌اندازه… نمی‌خوام چشات برام، تاسِ نو بندازه! من همونم که یه روز، بی‌قرارش کردی… دل من همون دله، که قمارش کردی! دل یه ماهی مرده، توی حوض کاشی شده بود… حیف! همه‌ی وجود من، متلاشی شده بود… حیف! حسرت نداشتنت، بذار باشه رو دلم… فکر می‌کردی که غمت، یه خراش رو دلم! برو، زخم تازه…