ای سرزمین خورشید و صبح و سپیده! از روشنایی بر شب نقابی کشیده… رخت سپیده نور بر تن! جانت حریر و جسمت آهن ایران من ایران روشن فردای ما را فر و فروغ و امیدی خورشید و ماهی در ظلمت شب دمیدی! بگذر از این آشفته خوابان راهی فردا شو شتابان… ایرانم ای ایران تابان! در قعر ناپیدای شب عشق تو آشیانه خوش میدرخشد نام تو در ظلمت زمان… تو آسمان شور و شکوه و سروری تو نوری! شب زنده داران کویت از تیرگی گذشتند خط طلوعی دگر را بر بام شب نوشتند… در اوج شب های بی خواب مهر تو جلوه گر باد همواره در نگاهت هنگامه ای دگر باد چه رازی نهان مانده در بغض طولانی تو! چه ناگفته ای مانده در خط پیشانی تو با من بگو از رنج شب تاریک زمان… ایران ایران ای قصه تا ابد جاودان! در گوش جان عاشقانه بخوان ایرانم ایران ای قصه تا ابد جاودان… در گوش جانم ترانه بخوان ایرانم ایران در قعر ناپیدای شب عشق تو آشیان! خوش میدرخشد نام تو در ظلمت زمان… تو آسمان شور و شکوه و سروری تو نوری شب زنده داران کویت از تیرگی گذشتند… خط طلوعی دگر را بر بام شب نوشتند در اوج شب های بی خواب مهر تو جلوه گر باد! همواره در نگاهت هنگامه ای دگر باد
