بازهم غربت شهر را فرا گرفته دیوار ها سرد و بی روحن… در خاطراتم زنده میشود،آن بهار و شادی های گذشته! درد دلم را گفتم به کوچه های خاموش… من اسیر مانده ام! در غربت این شب ها هرکجا نام وطن را بر زبان آوردم… اشکم سرازیر شد و جگرم سوخت! حسرت نان و نمک وطن برچشمانم ماند راه ها را باز کنید! میخواهم به وطنم بازگردم… در این دیار غربت مگر من چه کرده ام؟ بختم سیاه شد! آینده ام به تباهی رفت… به سهم من از روزگار نگاه کنید… تنها غم و اندوه مانده است! نوشته ها زرد و کهنه شدند راه ها و جاده ها در مه فرو رفته کسی که از این دنیا رفت دیگر باز نخواهد گشت… این دنیا بی رحمه ببین که بی مادر شده! این وطن رنج دیده من… در چشمانم پیداست ،تمام درد های وجودم راه ها را باز کنید! میخواهم به وطنم بازگردم… در این دیار غربت مگر من چه کرده ام؟! بختم سیاه شد آینده ام به تباهی رفت… به سهم من از روزگار نگاه کنید… تنها غم و اندوه مانده است!
