مگه می‌ذارم بری؟ من تازه پیدات کردم، ستاره رو به‌رو منه، من پیِ چی می‌گردم؟ نیستی، نسخه‌ای پس می‌دم؛ باس خودتو برسونی، از دنیا سهم من تو باش، نگینِ کلکسیونی. مگه می‌ذارم بری؟ من تازه داره قشنگ می‌شه، مرگ دو قدمیمه، ولی زنده‌ترم از همیشه. مگه می‌ذارم بری؟ تو، تو آخرین تیر منی، من تورو دیدم، تازه شد واسم؛ تو خیره‌منی. دلشورمو بگیر ازم، کارمو می‌سازه؛ تهش داره از این چشا خونم، عمرم می‌ریزه به‌جای اشک. دلشورمو بگیر ازم، چه زوری داره تو دوری؟ من مثل یه ماهیِ بی‌تاب، آخه چقده صبوری؟ مگه می‌ذارم بره از یادت، صدامو، عطرمو؟ یه شعر می‌شم که بشی حفظِ تمام صفحه، سطرمو. به شب می‌گم پیشم بمونه، به باد می‌گم تا صبح بخونه. بخونه از دیارِ یاری که توش نشی یه یادگاری، یادت نره مال منی؛ اینو بفهمون به همه. منو یه تهدید بدونید؛ آخه این یه تیکه از جون منه. یادت نره مال منی، هرجا نبودم بغلت. دارو ندارمو بخوای، نمی‌کنم من معطلت، مگه می‌ذارم بری؟ من تازه پیدات کردم. ستاره رو به‌رو منه، من پیِ چی می‌گردم؟ مگه می‌ذارم بری، پر از دلیلِ دیدنت. بین میلیون کهکشان، بازم دیدی و دیدمت. دلشورمو بگیر ازم؛ فقط می‌تونی خود تو… دلشورمو بگیر ازم، دلشورمو بگیر ازم.
