آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست… و آنکه بیرون کند از جان و دلم دست کجاست! و آنکه سوگند خورم جز به سر او نخورم… و آنکه سوگندِ من و توبه ام اشکست کجاست و آنکه جان ها به سحر نعره زنانند از او… و آنکه ما را غمش از جای ببرده ست کجاست! جان جان ست وگر جای ندارد چه عجب این که جا می طلبد در تنِ ما هست کجاست… غمزه ی چشم بهانه ست و زان سو هوسی ست! و آنکه او در پس غمزه ست دلم خست کجاست پرده ی روشنِ دل بست و خیالات نمود… و آنکه در پرده چنین پرده ی دل بست کجاست عقل تا مست نشد چون و چرا پست نشد! و آنکه او مست شد از چون و چرا رست کجاست…
