آهای همدرد میخوام با تو بگم از قصه ی دردم مگه میشه از این بدتر دیگه میخوام که برگردم… نه دلداری نه غمخواری فقط این غول آدم خوار! خماری درد و بدبختی میون چرخه ی تکرار همه جور اعتیادو توی عمرم زیرو رو کردم دیگه خسته شدم از بس که مرگو آرزو کردم… دلم تنگه سرم منگه از این بدبختیام مادر! شکست خوردم توهم دارم از پیروزیام مادر لباس پاره رو دوشم نمیدونم چه میپوشم تموم زندگیم جنگه شراب زهرو مینوشم میخوام بالا بیارم روزگارم نفرت انگیزه! مواد و التماسش از خدا هم اشکو میریزه خداوندا خلاصم کن از این اندوه وحشت زا از این تاریکی مطلق از این احساس نفرت زا یکی داره منو از این جهنم میزنه فریاد سياهی رو بزن آتش نمون دیگه تو این بیداد… بیا بیرون از این مرداب نگو اینها سرشتم بود! نگو تقدیر من بوده نگو که سرنوشتم بود بیا همدرد برقص با من نگو پاهام به زنجیره بخون با من بخند با من نگو عمرم سرازیره… یکی از قرص و الکل خونده تا بیچاره تر باشم یکی از نور و شادی گفته باید تاج سر باشم! دیگه سم تباهی رو نمی ریزم توی رگهام صدای گریه مادر نمیپیچه توی شبهام…
