به چشم دیدم تیکه‌های لاله‌های پاکو… به چشم دیدم عروسکای منجنی لای خاکو! به چشم دیدم خاطره‌های پخش تو خیابون! به جای اشک خون میچکید رو گونت از چشامون… نه میشه چیزیو برگردوند نه میشه دل کند و رفت همه چی سرگردون پس من به چی دل گرمم زیر این آوار آرامشو گم کردم… ببین کیا پای اشکای ما خندیدن و کیف کردن… به خرابه‌های خونه خیره ام و دل تو دلم نیست! انگار دیگه مثل قبلا هیچ‌کسی منتظرم نیست… زیر آوار تموم خونمون نمیشه باور… خونه‌ای که بوی خون و عود می‌داد بوی مادر… قاب عکسای رو دیوار همشون غرق تو خونه اون کسایی که نبودشون نمیخواد بشه باور!
