پیکر استاد منوچهر شیخ صراف در قطعه نام‌آوران اصفهان آرام گرفت | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ جامعه موسیقی ایران در سوگ یکی از نجیب‌ترین پیرانِ نای خود نشست. نغمه‌ای که سال‌ها با لطافت و ظرافت در محافل هنری و قلب علاقه‌مندان موسیقی می‌رقصید، اکنون در سکوت باغ رضوان اصفهان آرام گرفته است. مرحوم استاد منوچهر شیخ صراف، با هر دم و بازدم در ساز نی، نه‌تنها صدا، بلکه تاریخ و فرهنگ غنی ایران را در جان شنونده جاری می‌کرد. او به عنوان یکی از وفادارترین شاگردان استاد حسن کسایی، میراث‌دار سبکی بود که نی‌نوازی کلاسیک را متحول کرد و به همگان یاد داد که این ساز، زبانِ گویای روح است.
نگاهی به زندگی و کارنامه پژوهشی استاد
استاد شیخ صراف تنها یک نوازنده نبود؛ او پژوهشگری دغدغه‌مند بود که زندگی خود را وقف تدریس و ثبت تاریخ موسیقی کرد. تالیف کتاب ارزشمند «نام‌آوران هنر اصفهان موسیقی»، گواهی بر تلاش‌های بی وقفه او برای معرفی چهره‌های درخشان این دیار و ماندگاری میراث فرهنگی ایران است. حضور مستمر او در کنسرت‌ها و تربیت شاگردان پرشمار، جایگاه ویژه‌ای برای او در تاریخ موسیقی دستگاهی ایران رقم زد که او را به الگویی اخلاقی و هنری برای نسل‌های بعد بدل ساخت.
خاطراتی از همکاری و نوازندگی با بزرگان
محمد امینی، نوازنده کمانچه و تار، در گفتگو با رسانه‌ها با اشاره به تجربه همکاری با این هنرمند فقید اظهار داشت: «استاد منوچهر شیخ صراف نه‌تنها نوازنده‌ای ماهر بود، بلکه انسانی با عمق و حساسیت ویژه بود. هر بار که با او دو نوازی می‌کردم، گویی بین نی و کمانچه‌مان گفت‌وگویی صمیمی شکل می‌گرفت.»
او با اشاره به تسلط تکنیکی بی‌نظیر استاد افزود: «ایشان با دقت و ظرافت، هر نغمه را به‌گونه‌ای اجرا می‌کرد که شنونده نه‌تنها موسیقی، بلکه روح و احساس آن را می‌شنید. یک‌بار در اجرای چهارمضراب، استاد با یک تغییر جزئی در ملودی، فضای قطعه را به شکلی کاملاً جدید و دلنشین خلق کرد. این لحظات، نمونه‌ای از تسلط بی‌نظیر او بر تکنیک و درک عمیقش از ردیف موسیقی ایرانی بود.»
موسیقی؛ فراتر از یک تخصص فنی
از دیدگاه استاد شیخ صراف، هنر موسیقی پیوندی ناگسستنی با هویت و اخلاق داشت. امینی در این باره تصریح کرد: «استاد همیشه می‌گفت که موسیقی باید از دل برآید، نه فقط از دست؛ و همین نگاه، همه اجراهایش را منحصربه‌فرد می‌کرد. همکاری با ایشان نه‌تنها تجربه نوازندگی، بلکه درس زندگی و هنر بود. او با هر اجرا به نسل جوان یاد می‌داد که موسیقی فراتر از نواختن است و هر نت، حامل تاریخ و فرهنگ این سرزمین است.»
به گزارش ایسنا، فقدان این هنرمند وارسته خلأ بزرگی در بدنه موسیقی سنتی ایجاد کرده است. با این حال، نغمه‌های نی او و پژوهش‌های مکتوبش، همچون نسیمی لطیف از گذرگاه زمان عبور کرده و راهنمای آیندگان خواهد بود. مراسم خاکسپاری این استاد گرانقدر در تاریخ ۲۹ بهمن‌ماه در قطعه نام‌آوران باغ رضوان برگزار شد تا نام او در کنار دیگر بزرگان موسیقی این مرز و بوم جاودانه شود.
