به گزارش خبرگزاری ریتم؛ گروه سور به سرپرستی و آهنگسازی مجید مولانیا، از معدود آنسامبل‌های موسیقی ایرانی‌ست که حدود پانزده سال پیش پایه‌گذاری شده و در این مدت – همچون بسیاری از فعالیت‌های فرهنگی در کشور – افت‌وخیزهایی از نظر فراوانی اجرا داشته است، اما توانسته سطح کیفی و هنری خود را حفظ کند. جمعی از هنرمندان حرفه‌ای که هر یک به عنوان وزنه‌ای در موسیقی امروز شناخته می‌شوند و سابقه همکاری با استادان بزرگ موسیقی ایران را دارند، در این گروه با تکیه بر تجربه، دانش و تکنیک خود، کیفیتی قابل‌قبول و درخور ارائه کرده‌اند.
در روزگاری که بسیاری از موزیسین‌های حوزه موسیقی ایرانی جدی و برخاسته از تفکر، به سمت موسیقی مردم‌پسند گرایش پیدا کرده‌اند، حضور این جمع روی صحنه تالار رودکی با تمایل جدی به موسیقی ردیف–دستگاهی و وفاداری به ریشه‌های موسیقی ایرانی، قابل تأمل و تقدیر است.
مجید مولانیا در این کنسرت با رپرتواری که به‌طور کلی از فرم کلاسیک موسیقی ایرانی تبعیت می‌کرد، توانست اثری قابل توجه به مخاطبان عرضه کند. استفاده بجا و سنجیده از پیش‌درآمد، تصنیف‌ها، قطعات ضربی، دونوازی و البته ساز و آواز در این رپرتوار، هم نگاهی به فرم قدیم موسیقی ایرانی داشت و هم گامی در جهت سلیقه مخاطب امروز «موسیقی ایرانی» برداشت.
تأکید بر مخاطب امروز موسیقی ایرانی از آن جهت است که سلیقه او طی سال‌های متمادی از تک‌نوازی، ساز و آواز سنتی و موسیقی تک‌صدایی، به سمت گروه‌نوازی، موسیقی چندصدایی و آواز با بیانی تازه‌تر رفته است؛ مخاطبی که نباید او را با مخاطب «موسیقی روز یا عوام‌پسند» – که بسیاری در پی راضی‌کردن او هستند – اشتباه گرفت.
مولانیا در رپرتوار «عشق سعدی» توانست آمیزه‌ای از تکنیک، دانش ردیفی و تجربه را به نمایش بگذارد. آغاز کنسرت در دستگاه ماهور و سپس «مُدگردی» به دستگاه شور و پرهیز از یکنواختی در مایه، استفاده از رنگ‌های بم در گروه‌نوازی، بهره‌گیری از سازهای کوبه‌ای متنوع و همچنین تألیفی بودن تمام قطعات توسط آهنگساز، از جمله نکات قابل‌تأمل این برنامه بود.
نکته برجسته دیگر «عشق سعدی»، آواز این مجموعه بود. امیر اثنی‌عشری به عنوان یکی از آوازخوانان توانای سال‌های اخیر موسیقی ایرانی، توانست اثری برجسته و به‌یادماندنی در ذهن مخاطب بر جای بگذارد. اثنی‌عشری که سال‌ها از محضر استادان برجسته موسیقی ایرانی بهره برده و سابقه درخشان همکاری با استاد محمدرضا لطفی را در کارنامه دارد، دارای صدایی خاص و با کوکی بالاتر از آن چیزی‌ست که معمولاً در صدای خوانندگان مرد می‌شنویم.
این ویژگی‌های ذاتی صدا در کنار تجربه، استفاده بجا از حنجره و بیان مناسب شعر، از او خواننده‌ای ساخته که دارای بیان ویژه و «مهر شخصی» است؛ صدایی متمایز در میان خوانندگانی با یک رنگ صوتی – آنچه گاه به غلط «تقلید در آواز» نامیده می‌شود. اثنی‌عشری در آوازهای این کنسرت از تحریرهای طولانی پرهیز می‌کرد و با آنکه تمرکزش بر بیان شعر بود، نه تحریر و نه شعر هیچ‌کدام بر دیگری غالب نشدند و تعادل قابل‌توجهی میان این دو برقرار بود.
کنسرت «عشق سعدی»، همان‌طور که از عنوانش برمی‌آید، نگاهی ویژه به اشعار سعدی داشت. امیر اثنی‌عشری که خود دانش‌آموخته مقطع دکترای رشته ادبیات فارسی است و در سال‌های اخیر مطالعات دانشگاهی و تخصصی بر اشعار سعدی داشته، در کنار مجید مولانیا رپرتواری را مبتنی بر اشعار این شاعر بزرگ آماده کرد که وجه تغزلی و عاشقانه سعدی را در مرکز توجه قرار می‌داد.
تمام قطعات کنسرت در راستای بیان همین مضامین طراحی و برنامه‌ریزی شده بود. پرداختن صرف به اشعار سعدی در یک رپرتوار، کاری کم‌نظیر در موسیقی ایرانی است؛ رویکردی که امید می‌رود هنرمندان دیگر نیز با آن به وجوه مختلف شعر و حکمت سعدی و نکات نغز این شاعر بزرگ توجه نشان دهند.
کنسرت «عشق سعدی» را نمی‌توان بدون حضور و اجرای اعضای توانای گروه سور نادیده گرفت: جمشید صفرزاده (سنتور)، علیرضا دریایی (کمانچه)، حمید قنبری و امین دادوری (سازهای کوبه‌ای)، محمد یوسفی (نی)، فرزاد محمدنژاد (عود) و مهدی بصیرت‌منش (قیچک باس). هر یک از این نوازندگان با تجربه و تسلط خود، نقشی مهم در شکل‌گیری رنگ صوتی و انسجام گروه داشتند.
بنیاد رودکی نیز با اجرای این کنسرت در قالب مجموعه «طرز تازه» حمایتی ویژه از این برنامه نشان داد. چنین حمایت‌هایی از سوی نهادهای فرهنگی برای کنسرت‌های غیرتجاری، مستقل و فرهنگی، در شرایط تورم اقتصادی و مشکلات متعدد گروه‌ها برای اجرا در سالن‌های مناسب، نه تنها ارزشمند که کاملاً ضروری به نظر می‌رسد.
