به گزارش خبرگزاری ریتم؛ موسیقی نواحی ایران یکی از عمیق‌ترین لایه‌های هویتی فرهنگ این سرزمین است؛ موسیقی‌ای برخاسته از زیست روزمره مردم، آیین‌ها، رنج‌ها و شادی‌ها که نسل‌به‌نسل منتقل شده است. با این حال، سال‌هاست پارادوکس تلخی گریبان این میراث زنده را گرفته؛ میراثی که اغلب زمانی مورد توجه قرار می‌گیرد که حاملانش دیگر در قید حیات نیستند. گویی موسیقی نواحی بیش از آنکه موضوع «حیات فرهنگی» باشد، به یک «سوگواره دیرهنگام» تبدیل شده است.
هوشنگ جاوید، پژوهشگر شناخته‌شده موسیقی اقوام، ریشه این وضعیت را نه در نبود استعداد یا مخاطب، بلکه در فقدان نقشه راه فرهنگی، بی‌برنامگی نهادهای مسئول و سلطه نگاه اقتصادی بر هنر می‌داند. او تأکید می‌کند که موسیقی نواحی به «ویترین مناسبتی» تقلیل یافته و تنها در مقاطع خاص مورد توجه قرار می‌گیرد.
جاوید با اشاره به گرایش دولت‌ها به «اقتصاد هنر» می‌گوید این نگاه شتاب‌زده، بیشترین آسیب را به موسیقی نواحی وارد کرده و میدان را به کنسرت‌های پاپ و جریان‌های تجاری سپرده است. به گفته او، در چنین شرایطی، نه حمایتی از هنرمندان باقی می‌ماند و نه برنامه‌ای برای معیشت و استمرار فعالیت آن‌ها.
او در ادامه به تجربه‌های بین‌المللی اشاره می‌کند و می‌گوید هنرمندان موسیقی نواحی ایران در جشنواره‌های معتبر جهانی درخشیده‌اند، اما در داخل کشور با بی‌توجهی و فقر معیشتی روبه‌رو بوده‌اند؛ وضعیتی که نمونه بارز آن زندگی ساده و دشوار حاج قربان سلیمانی است.
جاوید تأکید می‌کند که راه برون‌رفت از این بحران، ساخت «جریان فرهنگی»، حمایت واقعی دولتی، افزایش کنسرت‌ها برای هنرمندان نواحی و کنار گذاشتن نگاه صرفاً اقتصادی به موسیقی است؛ در غیر این صورت، آینده‌ای جز فراموشی برای این میراث هویتی متصور نخواهد بود.
