به گزارش خبرگزاری ریتم؛ علیرضا سوری، کارشناس موسیقی، در یادداشتی با عنوان «آموزش موسیقی در دانشگاه‌های ایران: آیا سرفصل‌ها با زمانه همراه هستند؟» به بررسی وضعیت آموزش موسیقی در دانشگاه‌های ایران پرداخته است. او آموزش موسیقی دانشگاهی را یکی از حوزه‌های حساس و در عین حال کم‌توجه در نظام آموزش عالی کشور می‌داند که سال‌هاست با چالش‌های ساختاری و محتوایی روبه‌رو است.
به گفته سوری، اگرچه پیشینه رسمی آموزش موسیقی در ایران به تأسیس کنسرواتوارها و دانشکده‌های تخصصی در دهه‌های گذشته بازمی‌گردد، اما بررسی برنامه‌های درسی نشان می‌دهد بسیاری از واحدها و روش‌های آموزشی، با وجود گذشت چند دهه، همچنان با تحولات علمی و تکنولوژیک موسیقی جهان هماهنگ نشده‌اند.
او معتقد است این وضعیت بیش از آنکه ناشی از کمبود منابع یا ضعف اساتید باشد، ریشه در فقدان بازنگری مستمر برنامه‌های آموزشی و نبود پیوند میان آموزش و پژوهش‌های میان‌رشته‌ای دارد. سوری تأکید می‌کند که آموزش موسیقی در بسیاری از دانشگاه‌ها، گرچه پایه‌های تئوریک را پوشش می‌دهد، اما در حوزه‌هایی چون موسیقی و فناوری، موسیقی و علوم شناختی یا موسیقی و جامعه‌شناسی نوآوری چندانی دیده نمی‌شود.
به باور این کارشناس، تمرکز بیش از حد بر نظریه‌های سنتی و موسیقی کلاسیک، در کنار غفلت از موسیقی معاصر و فناوری‌های نوین، باعث ایجاد فاصله‌ای جدی میان آموزش دانشگاهی و نیازهای واقعی بازار کار شده است. بسیاری از دانشجویان گزارش داده‌اند که مهارت‌های آموخته‌شده در دانشگاه، همخوانی چندانی با اجراهای حرفه‌ای، تولید موسیقی دیجیتال یا مدیریت پروژه‌های موسیقایی ندارد.
سوری همچنین به ضعف ساختارهای میان‌رشته‌ای اشاره می‌کند و می‌نویسد در دانشگاه‌های پیشرفته جهان، موسیقی در ارتباطی تنگاتنگ با فناوری، روانشناسی و علوم شناختی تدریس می‌شود؛ رویکردی که در ایران هنوز به‌صورت سیستماتیک اجرا نشده است.
او در پایان تأکید می‌کند که اصلاح آموزش موسیقی در ایران نیازمند بازنگری بنیادین در سرفصل‌ها، تقویت مهارت‌های عملی و فناورانه و ایجاد واحدهای میان‌رشته‌ای است تا دانشگاه‌ها بتوانند نقش مؤثر خود را در پرورش نسل جدید موسیقیدانان و پژوهشگران ایفا کنند.
