«سین هشتم سوگ میناب» به‌صورت سمفونیک اجرا می‌شود | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ آرش امینی، کارگردان، آهنگساز و طراح پروژه موسیقایی «سین هشتم، سوگ میناب» از برنامه‌ریزی برای ضبط و اجرای سمفونیک این اثر خبر داد. این پروژه که پیش‌تر در فضای باز تئاتر شهر روی صحنه رفته، اکنون قرار است در قالبی گسترده‌تر و با همراهی ارکستر، به مخاطبان ارائه شود.
امینی در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه اطلاع‌رسانی موسیقی ایران، درباره جزئیات این پروژه توضیح داد و گفت: این اثر که در چهلمین سالروز شهادت دانش‌آموزان میناب اجرا شده، قرار است در قالب سمفونیک ضبط و با ارکستر بزرگ اجرا شود.
روایت تصویری از یک فاجعه
به گفته امینی، «سین هشتم، سوگ میناب» یک روایت تصویری و موسیقایی از فاجعه مدرسه شجره میناب است. او درباره ساختار روایی این اثر گفت: «این روایت از شب حادثه آغاز می‌شود؛ جمعه‌شب که مادران میناب کودکان را در آغوش می‌گیرند، لالایی جنوبی خوانده می‌شود و کودکان به خواب می‌روند. صبح روز بعد، پس از نماز صبح، آن‌ها بیدار می‌شوند و راهی مدرسه می‌شوند و سپس آن حوادث رخ می‌دهد.»
در این اثر، راوی حضوری مستمر روی صحنه دارد و روایت را در بخش‌های مختلف اجرا پیش می‌برد. این روایت گاه در حالت نشسته و گاه در حال حرکت بیان می‌شود و در فواصل آن، موسیقی نواحی ایران با اشعاری ویژه اجرا می‌شود.
تلفیق موسیقی نواحی با ارکستر سمفونیک
امینی با اشاره به ساختار موسیقایی این پروژه گفت: «در این برنامه موسیقی بوشهر، خرم‌آباد لرستان، تربت‌جام و ترکمن حضور داشتند.» او همچنین اعلام کرد که در اجرای بعدی، موسیقی آذری، مازندرانی و بلوچی نیز به این مجموعه افزوده خواهد شد تا نوعی همبستگی ملی در قالب موسیقی به نمایش گذاشته شود.
در بخش‌هایی از این اجرا، یک گروه بزرگ دف‌نوازی نیز حضور داشته که روایت را همراهی می‌کرده است. این ترکیب از موسیقی نواحی و اجرای گروهی، به اثر حال‌وهوایی چندلایه و تاثیرگذار بخشیده است.
برنامه برای ارائه جهانی اثر
این آهنگساز در ادامه از برنامه‌ریزی برای ارائه جهانی این پروژه خبر داد و گفت: «در آینده نزدیک تلاش می‌کنیم این اثر به زبانی جهانی نیز ارائه شود؛ به طوری که از اجراها ضبط صورت گیرد و با یک ارکستر بزرگ اجرا شود.» به گفته او، در همین راستا تنظیمی در حال انجام است تا موسیقی نواحی ایران با ترکیب ارکستر سمفونیک اجرا شود.
نقش موسیقی در انتقال احساسات
امینی در بخش دیگری از صحبت‌های خود به قدرت تاثیرگذاری موسیقی اشاره کرد و گفت: «اگر ما به یک نمایشگاه نقاشی برویم، حتی حزن‌انگیزترین نقاشی‌ها هم لزوماً باعث نمی‌شود اشک ما جاری شود، اما همه ما تجربه کرده‌ایم که یک قطعه موسیقی می‌تواند آن‌چنان تأثیرگذار باشد که اشک انسان برای مدت طولانی جاری شود.»
او در ادامه افزود: «موسیقی بیش از بسیاری از هنرها در زندگی روزمره ما حضور دارد؛ از زنگ تلفن همراه گرفته تا برنامه‌های رادیویی، فعالیت‌های ورزشی و بسیاری از لحظات روزمره با موسیقی همراه است.»
ساختار اجرایی و نگاه هنری
امینی همچنین درباره ساختار اجرایی این پروژه توضیح داد که این اثر تا حد زیادی ویژگی‌های یک پرفورمنس موسیقایی را دارد. حضور راوی، باران جلال‌زاده، که هم موزیسین و هم بازیگر است، باعث شده اجرا با نوعی بازی و روایت نمایشی همراه باشد.
او در پایان خاطرنشان کرد: «با این حال علاقه‌ای ندارم که ساختار آن به شکل کاملاً مستقیم و نمایشی با تعریف چندین نقش مشخص شکل بگیرد. ترجیح می‌دهم اگر قرار باشد بخش بازیگری پررنگ‌تر شود، همچنان حالتی تا حدی سورئال داشته باشد و خیلی واقع‌گرایانه نباشد.»
پروژه «سین هشتم، سوگ میناب» یکی از نمونه‌های تازه در تلفیق روایت، موسیقی نواحی و فرم‌های اجرایی مدرن است که تلاش دارد یک رویداد تلخ را با زبانی هنری و ماندگار به مخاطبان منتقل کند.
