سانی رالینز غول ساکسفون جاز در ۹۵ سالگی درگذشت؛ پایان یک اسطوره | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ جهان موسیقی یکی از تاثیرگذارترین و خلاق‌ترین نوابغ خود را از دست داد. خبر درگذشت سانی رالینز از طریق اطلاعیه‌ای رسمی در وب‌سایت او تایید شد. بر اساس این بیانیه، این غول ساکسفون عصر روز دوشنبه در خانه‌اش واقع در وودستاک نیویورک، در آرامش ابدی فرو رفت. اگرچه علت دقیق مرگ ذکر نشده، اما او در سال‌های اخیر با بیماری فیبروز ریوی دست‌وپنجه نرم می‌کرد.
رالینز نگاهی فیلسوفانه و عمیق به پایان زندگی داشت. او پیش‌تر در مورد مرگ گفته بود: «فکر می‌کنم وقتی انسانی خلاق از دنیا می‌رود، در هستی بعدی ادامه می‌یابد. من معتقدم این زندگی پایان همه‌چیز نیست.» این نگاه متعالی در تک‌تک نغمات ساکسفون او نیز جاری بود.
از هارلم تا زندان و رهایی؛ مسیر پرفراز و نشیب یک نابغه
سانی رالینز در محله هارلم نیویورک، قلب تپنده فرهنگ سیاه‌پوستان، بزرگ شد و از ۷ سالگی نوازندگی ساکسفون را آغاز کرد. او در نوجوانی با استعدادهای محلی همکاری کرد و خیلی زود وارد دنیای حرفه‌ای آهنگسازی شد. با این حال، مسیر او همواره هموار نبود؛ اعتیاد باعث شد او در سال ۱۹۵۰ به دلیل سرقت مسلحانه راهی زندان شود. اما نقطه عطف زندگی او در سال ۱۹۵۵ رقم خورد، زمانی که توانست بر اعتیاد غلبه کند و با روحیه‌ای تازه به دنیای هنر بازگردد.
دوران طلایی و خلق شاهکارهای جاز
پاک شدن از اعتیاد، جرقه‌ای برای یک دوره خلاقیت شگفت‌انگیز بود. رالینز که نخستین آلبوم خود را در سال ۱۹۵۳ منتشر کرده بود، تا پایان آن دهه ۱۷ آلبوم دیگر ضبط کرد. آثاری همچون «ساکسفون کولوسوس» (۱۹۵۶)، «وی اوت وست» (۱۹۵۷) و «فریدوم سوئیت» (۱۹۵۸) نه تنها جایگاه او را تثبیت کردند، بلکه به استانداردهای موسیقی جاز تبدیل شدند. او با همکاری با بزرگانی چون مایلز دیویس، تلونیوس مانک و جان کولترین، موسیقی جاز را به قلمروهای ناشناخته‌ای برد.
افسانه پل ویلیامزبورگ و بازگشت باشکوه
یکی از مشهورترین روایت‌ها درباره زندگی رالینز، کناره‌گیری خودخواسته او در سال ۱۹۵۹ است. او به مدت سه سال از ضبط و اجرای صحنه‌ای فاصله گرفت تا مهارت‌های خود را صیقل دهد. رالینز روزانه تا ۱۵ ساعت روی پل عابر پیاده ویلیامزبورگ تمرین می‌کرد؛ فضایی که الهام‌بخش آلبوم بازگشت او در سال ۱۹۶۲ با نام «پل» (The Bridge) شد.
او در دهه‌های بعد نیز هرگز از نوآوری دست نکشید و حتی در دهه ۱۹۸۰ در آلبوم گروه مشهور «رولینگ استونز» مشارکت کرد. رالینز در سال ۲۰۰۴ جایزه یک عمر دستاورد گرمی را دریافت کرد و در نهایت در سال ۲۰۱۴، پس از تشخیص بیماری ریوی، به ناچار از دنیای اجرا بازنشسته شد. میراث او، بیش از ۶۰ آلبوم و هزاران ساعت بداهه‌نوازی ناب است که تا ابد در تالار افتخارات موسیقی جهان خواهد درخشید.
