دنیز وجودی: کمانچه باید صدای نسل امروز باشد | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ دنیز وجودی، هنرمند ۱۴ ساله و نوازنده کمانچه، در گفتگویی اظهار کرد:
از حدود هفت سال قبل و همزمان با آغاز کلاس اول ابتدایی، آموزش کمانچه را نزد استاد سعید میرزازاده شروع کردم و این مسیر را تا پایان دوره ابتدایی ادامه دادم.
این شرکت‌کننده ششمین دوره جشنواره سراسری موسیقی موغام تبریز درباره آغاز علاقه‌اش به این ساز افزود:
آشنایی با کمانچه از همان سال‌های کودکی برایم جذاب بود و به مرور علاقه‌ام به این ساز و موسیقی بیشتر شد. آموزش مستمر باعث شد علاوه بر یادگیری تکنیک‌های نوازندگی، با فضای موسیقی موغام و ریشه‌های فرهنگی آن نیز آشنایی بیشتری پیدا کنم.
وجودی با اشاره به تأثیر موسیقی در شناخت فرهنگ و هویت نسل نوجوان ادامه داد:
برای یک هنرمند نوجوان، آموختن موسیقی فقط یادگیری نحوه نواختن یک ساز نیست، بلکه فرصتی است برای شناخت بخشی از فرهنگ و هویتی که از نسل‌های گذشته به ما رسیده است.
موغام و کمانچه بخشی از هویت آذربایجان هستند
این هنرمند نوجوان با تأکید بر جایگاه کمانچه و موسیقی موغام در فرهنگ آذربایجان و تبریز گفت:
موغام و کمانچه تنها میراثی متعلق به گذشته نیستند، بلکه بخشی از هویت فرهنگی ما محسوب می‌شوند و اگر نسل امروز آنها را یاد بگیرد و با نگاه تازه ادامه دهد، می‌توان این هنر را برای نسل‌های آینده نیز زنده و پویا نگه داشت.
او درباره شیوه حفظ این میراث هنری بیان کرد:
حفظ یک میراث هنری به این معنا نیست که آن را بدون تغییر در یک قالب قدیمی نگه داریم، بلکه باید ضمن حفظ ریشه‌ها و اصالت، امکان ارتباط آن با نسل جدید را نیز فراهم کنیم.
وجودی همچنین افزود:
کمانچه زمانی می‌تواند همچنان صدای فرهنگ و هویت آذربایجان باشد که در کنار حفظ اصالت خود، بتواند با زبان نسل امروز نیز ارتباط برقرار کند. نسل جوان باید احساس کند این موسیقی متعلق به خود اوست و می‌تواند با آن ارتباط برقرار کند.
ضرورت نگاه به موسیقی موغام به‌عنوان یک میراث زنده
دنیز وجودی نوازنده کمانچه با تأکید بر نقش نسل جوان در تداوم موسیقی موغام اظهار کرد:
اگر نسل جدید به موسیقی موغام و کمانچه به عنوان یک میراث زنده نگاه کند، نه یک اثر موزه‌ای، می‌توان امیدوار بود که این موسیقی سال‌های طولانی همچنان به عنوان بخشی از صدای آذربایجان و تبریز باقی بماند.
این نوازنده نوجوان درباره اهمیت شناخت پیشینه موسیقی نیز ادامه داد:
نسل ما باید علاوه بر یادگیری شیوه‌های اصیل موسیقی، شناخت درستی از پیشینه آن داشته باشد. وقتی هنرمند بداند چه میراثی را دریافت کرده و چه مسئولیتی برای انتقال آن دارد، می‌تواند با انگیزه بیشتری مسیر هنری خود را ادامه دهد.
وجودی با اشاره به نقش رویدادهای موسیقایی در حمایت از استعدادهای جوان گفت:
جشنواره‌هایی مانند جشنواره موغام نیز می‌توانند زمینه‌ای برای حضور نسل جوان در کنار هنرمندان باتجربه باشند و به نوجوانان و جوانان انگیزه دهند تا مسیر آموزش و فعالیت هنری خود را جدی‌تر دنبال کنند.
کمانچه می‌تواند روایتگر چشم‌انتظاری یک مادر باشد
این هنرمند نوجوان در بخش دیگری از صحبت‌های خود، به ظرفیت احساسی کمانچه برای روایت تجربه‌های انسانی اشاره کرد و گفت:
اگر قرار باشد کمانچه روایتگر باشد، دوست دارم صدای سازم روایتگر احساسات مختلف مردم باشد؛ اما شاید بیش از همه، روایتگر یک مادر چشم‌انتظار باشد.
او در ادامه افزود:
مادری که فرزند خود را برای دفاع از وطن فرستاده و سال‌ها با خاطره او زندگی می‌کند، احساسات عمیقی دارد که موسیقی می‌تواند بخشی از آن را روایت کند. کمانچه نیز با ظرفیت احساسی خود می‌تواند این اندوه و چشم‌انتظاری را به مخاطب منتقل کند.
وجودی درباره پیوند احساس مادر، فرزند و وطن نیز ادامه داد:
به نظرم کمانچه می‌تواند هم اشک و رنج یک مادر را روایت کند و هم بزرگی و ایستادگی فرزندی را که برای سرزمین خود از جان گذشته است. این دو احساس در کنار یکدیگر، روایت عمیقی از مادر، فرزند، وطن و فداکاری شکل می‌دهند.
نغمه‌ای برای احترام، افتخار و امید
وی با اشاره به معنای اجرای موسیقی در چنین فضایی گفت:
نوای کمانچه می‌تواند در کنار بیان رنج و دلتنگی، حامل احترام، افتخار و امید نیز باشد. موسیقی فقط روایت غم نیست و می‌تواند در دل یک قطعه، احساسات مختلفی را همزمان منتقل کند.
این هنرمند نوجوان همچنین درباره نوع ارتباطی که دوست دارد از طریق ساز خود با مخاطب برقرار کند، اظهار کرد:
وقتی ساز می‌نوازم، دوست دارم مخاطب تنها صدای کمانچه را نشنود، بلکه احساسی را که پشت این صدا قرار دارد نیز دریافت کند. اگر موسیقی بتواند چنین ارتباطی با مخاطب برقرار کند، می‌تواند بخشی از خاطرات و احساسات یک جامعه را ماندگار کند.
وجودی در پایان با تأکید دوباره بر مسئولیت نسل جوان در حفظ موسیقی موغام و کمانچه گفت:
امیدوارم نسل من بتواند موسیقی موغام و سازهایی مانند کمانچه را با حفظ اصالت و ریشه‌های فرهنگی آنها ادامه دهد و اجازه ندهد این میراث ارزشمند از زندگی مردم فاصله بگیرد.
