به گزارش خبرگزاری ریتم؛ در سال‌های اخیر، هر بار که موضوع صدای زن در موسیقی ایران مطرح می‌شود، حساسیت‌ها و محدودیت‌ها بار دیگر مورد توجه قرار می‌گیرد. در چنین فضایی، همخوانی علیرضا قربانی و سحر بروجردی در قطعه‌ای از سریال «هزار و یک شب» فراتر از یک انتخاب موسیقایی ساده تلقی شده است.
این اتفاق، نخستین نمونه از حضور پررنگ صدای زن در یک اثر تصویری فراگیر پس از انقلاب به شمار می‌رود؛ حضوری که نه در حاشیه، بلکه در ساختار اصلی قطعه شکل گرفته است.
علیرضا قربانی با استفاده از اعتبار حرفه‌ای خود، فضایی هرچند محدود اما معنادار برای شنیده‌شدن صدای زن ایجاد کرده است. در کنار او، سهراب پورناظری با آهنگسازی چندلایه و حساب‌شده، بستری مناسب برای هم‌نشینی دو صدا فراهم کرده است.
حضور صدای زن در این اثر، از منظر زیبایی‌شناسی نیز اهمیت دارد و نشان می‌دهد حذف این صدا، محروم‌کردن موسیقی از بخشی از ظرفیت بیانی آن است.
