به گزارش خبرگزاری ریتم؛ کامبیز روشن‌روان موسیقیدان، آهنگساز و رهبر ارکستر در گفت و گویی ایرنا درباره تفاوت موسیقی فیلم در دوران گذشته و امروز و تاثیرگذار نبودن بعضی از این آثار اظهارداشت: از زمانی که سیستم‌های دیجیتال، بانک‌های صوتی، سینتی‌سایزرها و سمپل‌ها وارد فضای حرفه‌ای موسیقی شدند، شکل موسیقی فیلم به طور جدی تغییر کرد. این روند از اواخر دهه ۷۰ آغاز شد و در دهه ۸۰ به طور گسترده رواج پیدا کرد.
وی گفت: با ورود این ابزارها، افرادی وارد عرصه موسیقی فیلم شدند که الزاماً تحصیلات یا دانش آکادمیک موسیقی نداشتند اما به دلیل علاقه و تسلط بر این دستگاه‌ها توانستند فعالیت گسترده‌ای داشته باشند.
روشن‌روان بیان کرد: در مقابل، آهنگسازانی که تحصیلات موسیقی داشتند و بر مبنای نُت‌نویسی و اصول آهنگسازی کار می‌کردند، به تدریج از چرخه اصلی موسیقی فیلم کنار رفتند و امروز بسیاری از آنان عملاً خانه‌نشین هستند.
آهنگساز فیلم «بچه‌های ابدی» با اشاره به رواج موسیقی‌های مشابه و تکراری در آثار تصویری افزود: اخیراً چند سریال تلویزیونی را دیدم که یک موسیقی عیناً در چند اثر مختلف استفاده شده بود، بدون آنکه برای سازندگان اهمیتی داشته باشد که این موسیقی پیش‌تر در پروژه‌ای دیگر به کار رفته است. دلیلش این است که بسیاری از این آثار، موسیقی نیستند بلکه مجموعه‌ای از افکت‌های صوتی هستند.
وی اظهارداشت: افکت‌های صوتی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که تقریباً در هر فضایی بدون ملودی مشخص یا سازبندی ویژه پاسخ لازم را ارایه می‌کنند، فرقی نمی‌کند فیلم جنگی، خانوادگی، پلیسی یا اجتماعی باشد؛ همان صداها و افکت‌ها شنیده می‌شود. به همین دلیل، موسیقی‌ها هویت ندارند و خیلی زود تاریخ مصرفشان تمام می‌شود.
روشن‌روان گفت: استعدادهای درخشانی در میان نسل جوان فعال در حوزه موسیقی فیلم وجود دارد اما مشکل اصلی اینجاست که تهیه‌کنندگان و کارگردانان حساسیت چندانی نسبت به کیفیت موسیقی فیلم ندارند. برای آنان مهمتر این است که با کمترین دستمزد، کار موسیقی هر چه زودتر تمام شود و دردسری ایجاد نکند.
این موسیقیدان درباره فعالیت‌های جدید خود بیان کرد: در حال حاضر پروژه قطعی ندارم اما صحبت‌هایی در جریان است که ممکن است به زودی اطلاع‌رسانی شود. حوزه اصلی فعالیتم همچنان موسیقی ارکسترال است.
روشن‌روان درباره مفهوم «موسیقی مبتذل» گفت: شخصاً چیزی به نام موسیقی مبتذل را نمی‌شناسم. اگر مشکلی وجود دارد، بیشتر به کلام برمی‌گردد. ممکن است شعری که روی موسیقی قرار می‌گیرد مناسب نباشد اما خود موسیقی، به تنهایی، معمولاً مشکلی ندارد و این کلام است که می‌تواند مسئله‌ساز شود.
