انتقاد تند استاد کیایی از نادیده گرفتن عوامل موسیقی در رسانه | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ استاد کیایی، آهنگ‌ساز و نوازنده پیش‌کسوت موسیقی ایران، در مصاحبه‌ای صریح با برنامه فرهنگسرای گفتوگو، چالش‌های جدی حوزه تولید و پخش آثار موسیقایی را واکاوی کرد. وی با نگاهی آسیب‌شناسانه، فرایند تولید یک قطعه موسیقی را به ساخت یک ساختمان تشبیه کرد و بر لزوم دیده شدن تمامی عوامل پشت‌صحنه تاکید ورزید.
تشبیه جالب موسیقی به ساختمان و دکوراسیون
این هنرمند پیش‌کسوت در تبیین جایگاه تنظیم‌کنندگان و مهندسان صدا اظهار داشت:
موسیقی که تنظیم نشده باشد، درست مثل یک ساختمان خالی است؛ شما ساختمان را می‌بینید؛ اما وقتی در آن فرش نباشد، رنگ‌آمیزی نشده باشد و مبلمان نداشته باشد، جلوه‌ای ندارد.
این تشبیه دقیق، نشان‌دهنده اهمیت تخصص‌هایی چون تنظیم، صدابرداری، میکس و مسترینگ و حتی گرافیک است که متاسفانه در ذهن مخاطب عام، تنها در نام خواننده یا آهنگ‌ساز خلاصه می‌شوند. در واقع، آثاری که از رسانه‌ها پخش می‌شوند، محصول یک کار تیمی منسجم هستند که سهمشان از دیده شدن بسیار ناچیز است.
نقد عملکرد رادیو و تلویزیون در معرفی هنرمندان
یکی از محور‌های اصلی انتقاد تند استاد کیایی از رسانه، عملکرد صداوسیما در معرفی ناقص آثار است. وی معتقد است رسانه باید نقش یک مدرسه را ایفا کند و به مردم آموزش دهد. کیایی در این باره گفت:
رادیوفرهنگ باید چیزی به مردم بیاموزد؛ اول فرهنگ، بعد هنر. پخش آهنگ و فقط اعلام نام خواننده، بی‌احترامی به آهنگ‌ساز، ترانه‌سرا و سایر عوامل است.
این انتقاد بجا، رسانه‌ها را متهم می‌کند که با سهل‌انگاری در معرفی کامل تیم تولید، فرهنگ غلط فردمحوری را در جامعه نهادینه کرده‌اند. پرسش اساسی اینجاست که آیا زمان آن نرسیده که تیتراژخوانی در رادیو به یک پروتکل اخلاقی تبدیل شود تا شنونده بداند کیفیت نهایی اثر، مدیون نبوغ مهندسان صدایی است که در سکوت فعالیت می‌کنند؟
خودشیفتگی هنری؛ آفت چهره‌های نوظهور
بخش دیگری از سخنان این استاد پیش‌کسوت، به نقد درونی جامعه هنری اختصاص داشت. وی ریشه نادیده گرفتن همکاران را در بضاعت اندک فرهنگی برخی چهره‌های جدید می‌بیند. به اعتقاد او، وقتی هنرمند خود را محور کائنات فرض می‌کند، دچار نوعی خودشیفتگی می‌شود که به ساحت هنر آسیب می‌زند.
وی با تاکید بر بی‌کران بودن دنیای هنر خاطرنشان کرد:
هنر بی‌انتهاست، کائنات است.
این جمله زنگ خطری برای کسانی است که تصور می‌کنند با چند نرم‌افزار آهنگ‌سازی به قله رسیده‌اند. از نگاه کیایی، استادی یک مسیر همراه با تواضع است و هیچ‌کس به تنهایی نمی‌تواند اثری ماندگار خلق کند.
ضرورت اصلاح قوانین و استانداردهای حرفه‌ای
در پایان این گفتگو، راهکارهای عملی برای خروج از این وضعیت بررسی شد. استاد کیایی معتقد است نهادهای قانون‌گذار و صنفی باید الزاماتی را برای تولیدکنندگان وضع کنند تا همانند صنعت سینما، تمامی عوامل فنی با وسواس معرفی شوند.
وی افزود که تغییر این وضعیت مستلزم تغییر بنیادین در نگرش‌هاست. نهادهای نظارتی باید در صدور مجوزها، درج کامل نام تیم تولید را به عنوان یک اصل بدیهی در نظر بگیرند. رسانه‌هایی مانند رادیو گفتوگو نیز با پرداختن به این سوژه‌ها، قدم بزرگی در جهت آگاهی‌بخشی و اصلاح این فرهنگ غلط برمی‌دارند.
