به گزارش خبرگزاری ریتم؛ همنوازی پیانو و ویولن از ابتدای قرن حاضر به یکی از محبوب‌ترین ترکیب‌های موسیقی شهری ایران تبدیل شد. نبوغ استادانی چون ابوالحسن صبا و مرتضی محجوبی چنان غنایی به این ترکیب بخشید که هنوز هم شنیدن آن، حال و هوای گل‌های جاویدان را تداعی می‌کند. اکنون آلبوم «تو مرو» با تکیه بر همین سنت ارزشمند، مجموعه‌ای شنیدنی را پیش روی مخاطبان قرار داده است.
وحدت حسی در دستگاه مادر؛ بازخوانی آثار شیدا تا لشگری
در این آلبوم، شنونده طیف گسترده‌ای از آثار مشهور سده اخیر هستیم که سلیقه‌های متنوع موسیقایی را پوشش می‌دهد. از تصنیف‌های عاشقانه تا چهارمضراب‌ها و رنگ‌های شاد، همگی با یک هوشمندی هنری در «دستگاه شور» گردآوری شده‌اند تا آلبوم از ابتدا تا انتها دارای یک وحدت حسی و یکدستی شنیداری باشد.
نکته قابل توجه در آلبوم «تو مرو»، تعادل دقیق میان صدای خواننده و سازهاست. برخلاف بسیاری از آثار که کلام بر ساز غلبه دارد، در اینجا نقش‌های کششی ویولن و آواز با ضرب‌آهنگ‌های پیانو و تنبک به شکلی متعادل ترکیب شده‌اند. حتی در قطعه اصلی آلبوم، یعنی «تو مرو»، با تغییر هوشمندانه تمپو و آرام‌تر کردن ضرب‌آهنگ، روحیه‌ای کلاسیک‌تر و سنگین‌تر به اثر بخشیده شده است.
هنرمندانی که به نغمه‌های قدیمی جان دوباره بخشیدند
فرزاد قربانی، خواننده این اثر که پیش از این با آلبوم «صدای سبز باران» توانایی خود را اثبات کرده بود، با صدای گرم و درک عمیق از نغمه‌های قدیمی، حس و حالی متفاوت به این مجموعه افزوده است. در کنار او، غزال ناظرفصیحی با تسلط بر سبک پیانونوازی استاد محجوبی، بار دیگر توانایی ویژه خود را در اجرای ردیف با پیانو به رخ می‌کشد.
ویولن‌نوازی ابراهیم نقدیان نیز در این اثر، تداعی‌گر دوران طلایی رادیو است که با همراهی ظریف و متعهدانه زنده‌یاد پیمان اسماعیلی بر روی ساز تنبک، مجموعه‌ای بی‌نقص را پدید آورده‌اند. هرچند پیمان اسماعیلی زود از میان ما رفت، اما هنرنمایی او در این آلبوم به عنوان آخرین یادگاری‌ها جاودانه شد.
